Ik zit aan tafel in een kantoortje boven het magazijn van een supermarkt, in gesprek met Dirck, supermarktmanager in Rotterdam. Dirck en ik hebben een eerste kennismaking omdat ik hem mag coachen richting zijn eerste TED-talk. Hij begint te vertellen. “Die jongen die jou ontvangen heeft en naar mijn kantoor gebracht heeft? Die heeft hier vorig jaar nog van ons gestolen.” “Die hoek bij het brood? Daar heeft een openhartoperatie plaatsgevonden.” “De stoep hier voor de deur ben ik op de grond geslagen omdat ik iemand confronteerde met diefstal.”

Dirck neemt me mee in de bizarre wereld van een supermarktmanager in een lastige buurt. Het toppunt maakt hij mee tijdens corona. Zijn zaak verschijnt op social media met de oproep ‘morgen blazen we de boel op!’.

De politie adviseert hem te sluiten, de boel dicht te timmeren en weg te blijven. Maar hij kiest een andere route. Hij houdt de zaak open, vraagt de hele straat hetzelfde te doen, de verlichting aan te laten, klassieke muziek te spelen, en met zijn allen de straat op te gaan en iedereen die je tegenkomt liefdevol met oprechte interesse tegemoet te treden.

En ze komen. De relschoppers. Gekleed in zwart met hun hoodies ver over hun hoofd. En er gebeurt… niets.

“In de huid kruipen van een ander”

Dirck is een bijzonder mens. Hij gaat in gesprek. Zoekt verbinding. Wil echt snappen wat iemand beweegt. Hij kan en wil niet anders. Het zou me niet verbazen — en goed lijken voor Rotterdam — als hij over een paar jaar burgemeester wordt.

Deze momenten dat je echt even in de huid van een ander mag kruipen, zijn wat voor mij mijn ‘bijbaan’ als presentatiecoach zo bijzonder maakt. Dat iemand zijn levensverhaal op tafel legt om vervolgens samen mee te gaan bouwen.

Toen ik vorig jaar zomer mocht starten als projectleider bij een landelijk verbeterprogramma in de zorg, lag de focus vooral op het begrijpen van het toch best complexe programma en de taak die we daarbinnen als team te vervullen hebben. Hard werken, zo goed mogelijk je best doen, voldoen aan de verwachtingen, voortgang boeken. Dat was de trein waar ik aan boord stapte en de druk die ik mijzelf oplegde.

Misschien is het de fase van mijn betrokkenheid bij het programma — we zijn inmiddels de vacature voor mijn opvolging aan het plaatsen — of het feit dat ik inmiddels meer gewend ben en op mijn plek zit, maar er ontstaan meer van dit soort momenten waarin je even een werkelijk gesprek kunt hebben. Echt even verbinding maken.

De echte geluksmomentjes zitten niet in het behalen van een doelstelling (al is dat wel erg fijn en nodig), maar in die ene cliëntondersteuner die na het geven van een webinar zich helemaal openstelt voor tips, of een collega waarbij je echt even mag graven naar het gevoel van urgentie in iemands onderbuik dat aan de basis ligt van een training die iemand wil verzorgen. En vorige week had ik aan het einde van de dag een gesprek over een onderwerp waar het inhoudelijk best wel schuurt, maar er zich op persoonlijk niveau een prachtig gesprek ontvouwde. Inhoudelijk misschien helemaal niet zo bijzondere momenten, maar op de relatie wel.

Op de weg terug in de auto besef ik dan dat ik met voldoening naar huis rijd.

Ik kan veel leren van Dirck. Op de momenten waarop het er toe doet en de druk hoog is, lukt het hem om te vertragen en te verbinden. Ik neem mij voor iets vaker aan hem terug te denken.

Rutger van der Zande
Projectleider Leren & Ontwikkelen

De persoon Dirck in dit verhaal is Dirck Slabbekoorn, filiaalmanager van Jumbo in Rotterdam. Zijn talk voor TEDx-Haarlem vind je hier: TEDx talk